مثلا همین سیگار

چه فرقی می کند

که فیلتر کوتاه و سفیدش

در ریای سرخ لبهای تو

رنگ بگیرد،

یا سلول های ریه ی مرا بترکاند

وقتی قرار است

فاصله ی کوتاه این هم آغوشی

بوی تند نامرغوب ترین تنباکوی شهر را بدهد؟ 

انتظار داری از وسوسه ی مزخرف سیب بگویم

وقتی روی دست های تمام تو

زبری هزار هلوی نارس را

قلم کاری کرده اند؟ 

حق سوال های مزخرف

همین سکوت های آبله رو 

داشتم فکر می کردم

چقدر حق با من است

وقتی سکوت می کنم 

داشتم فکر می کردم

چقدر حق با توست

وقتی پوزخند می زنی 

داشتم فکر می کردم

چقدر حق با شعرهای من است

وقتی سوال می کنی

تو

همان افعی سیاهی هستی

که پایان تمام شعرهای من

چمبره زده.

شب به خیر شاعر 

پلک های خسته ات را 

دیگر بوسه ی داغی به هم جوش نمی دهد 

باید منتظر بمانی 

تا دستان بی تفاوت عابری 

ــ که بوی ارزان ترین سیگار شهر را می دهند ــ

این کار را برای رضای خدا  

انجام دهد. 

 برای بهنود شجاعی، و همه بچه هایی که قربانی شدند و آخر سر، مثل مسئله ای که حوصله ای برای حل کردنش نبود، روی سکوهای اعدام پاک شدند. 

انگار لشکر هفتم عراق سمت چپ کله ام

انگار گرامب و گرومب سپاه ایران سمت راست کله ام

وسط معرکه هم

پیرمرد خنزرپنزری

زیر آنهمه دود و آتش

دارد توی کاسه ی آب دوغ خیارش،

نان تلیت می کند.

بلندگو مارش نظامی پخش می کند،

خمپاره ها بی اعتنا صوت می زنند،

و پدر سربه هوا تر از آن است که علائم هشدار دهنده را ببیند

یک مین گوجه ای زیر پای پدر له می شود،

و من تمام کودکی ام را از دست می دهم.

صدای مادر از اتاق خواب بلند می شود:

"صدای اون لعنتی رو خفه کن"

انگار طناب رخت آویزی سمت راست کله ام

انگار لِنگ لِنگ مرد حلّاجی سمت چپ کله ام

وسط حیاط هم

مادر پاچه هایش را بالا زده

دارد مرا توی تشت آب چرک لگد می کند

مرد حلاج می زند: لِنگ لِنگ ، لِنگ لِنگ

و پنبه های ریش پدرم در هوا پخش می شوند

صدای آژیر قرمز می آید

شنوندگان عزیز: "گرامب گرومب"

مرا در زیر زمین پناه می دهند

من مشت به در می کوبم

"به روح مادر بزرگ غلط کردم"

انگار هیئت منصفه سمت راست کله ام

انگار چلک و چلک دوربین های خبرنگاران سمت چپ کله ام

وسط دادگاه هم

ژان پل سارتر با آن کلاه گیس پیچ پیچ سفیدش

چکش به روی میز می کوبد که بگوید:

"انسان محکوم به آزادی است"

پدر در هیئت وکیل تسخیری من

نق می زند: "انسانم آرزوست"

نور سفید فلش ها چشم های من را نیم خیز کرده

مادر پرده را می کشد و می گوید:

"لنگ ظهره مادر، پاشو "

انگار نه انگار که مأمور اجرای احکام سمت راست کله ام

انگار نه انگار که هلهله ی جمعیت منتظر سمت چپ کله ام

وسط میدان هم

مرا به یک تیرک افقی دخیل بسته اند

شنوندگان عزیز

این صدای آژیر سفید است

و معنی آن این است که راوی این شعر

اکنون بالای سکویی ایستاده

که قرار است روی آن

صورت تمام مسئله ها پاک شود

این صدای آژیر سفید است

می توانید پناهگاه تان را ترک کنید

این صدای آژیر سفید است

می توانید از لاک خویش بیرون بیایید.

این صدای آژیر سفید است. 

روی همین صفحه ی سفید

روزنامه ای پهن می کنیم

می نشینیم

چای تلخی می نوشیم

و در چشم های هم غرق می شویم

می دانم

استکان های لب پریده ی این شعر کجا

فنجان های چینی جهاز مادرت کجا

اما سرمای تنت را علاج می کند

در را کیپ بسته ام

بیرون این شعر بد جوری سوز می آید.

تصدق لرزش لبهایت بشوم

خدای این شعر بوسه را دوست دارد

خودم ساختمش

نق نمی زند

روی همین صفحه ی سفید

روزنامه ای پهن می کنیم

می نشینیم

خلوت این شعر

جای خوبی است

می خواهم شانه هایت را سیر بگریم

برای نوازش موهایم

از حیای ات اجازه نگیر

اینجا شعر من است

حلال و حرام سرش نمی شود

یادش نداده ام

کجا می روی نازنینم

بیرون این شعر خطرناک است

روی همین صفحه ی سفید

روزنامه ای پهن می کنیم

می نشینیم

می گوییم

می خندیم

غر می زنیم

قهر می کنیم

ناز هم را می کشیم

اصلاً شاید توافق کردیم

همینجا خودکشی کنیم

روی همین صفحه ی سفید

...

 " تهران دریاست " عنوان شعری است که برای "محسن عمادی" عزیز نوشته ام. شاعر، مترجم، روزنامه نگار، محقق و پژوهشگر خوبی که دیگر ایران را اینگونه تاب نیاورد و مانند بیشتر همپالگی های دردمندش، راه غربت پیش گرفت تا آزاد نفس بکشد، و آزاد بنویسد. محسن، مدیر مسئول سایت رسمی شاملو است، و مدیر سایت "خانه ی شاعران جهان".  محسن در آن طرف آب ها محسن تر است، اشعار و مقالاتش به زبانهای انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی و عربی ترجمه شده اند، او نماینده ی شعر ایران در چندین فستیوال رسمی بین المللی بوده و کتابهایش تنها بیرون از وطن اجازه انتشار گرفته اند. 

دوشب پیش از رفتنش، برای خداحافظی به خانه ی کوچک و با صفایش رفته بودم، "تهران دریاست" ترجمان شاعرانه ی گفت و شنودی است، که آن شب داشتیم. 

"تهران دریاست" را در سایت وازنا بخوانید: 

http://www.vazna.com/article.aspx?id=2364

تمام قد ایستاده بود

جلوی قاب عکسی که

در آن تمام افتخار تبارش

تمام قد ایستاده بود

از میان این همه سوژه

مردمک هایش را اما

به کدام یک گره زده بود ؟

به چهره ی پر افتخار پدر؟

( با آن لباس ژاندارمی

 تفنگ ژ 3،

 پوتین های برق افتاده ،

و نگاهی که تا خود تهران نقب می زد

به کاخ اعلی حضرت همایونی

که هزار، شاید هم دوهزار تومان جایزه

که شاید حمایل و مدال افتخار

که شاید یک ستاره ی دیگر روی شانه اش)

به چهره ی شکست خورده ی مرد افغان ؟

( با آن بار تریاک

دستار نیمه باز ـ نیمه بسته،

صورت گرد و خاک گرفته،

دستهای بسته،

و نگاهی که تا خود هرات نقب می زد

به درون سیاه چادری تک

که پستان زنی در دهان کودکی با یک لشکر مگس

که پیرزن کوری با یک دوک نخ ریسی)

به خط شکسته ی عکس ؟

( با آن عمق باور نکردنی اش

و مسیری که از شانه ی چپ پدر

تا شقیقه ی راست مرد افغان رفته بود

و پای شتر را شکسته بود

و تفنگ ژ3 را شکسته بود

و شن های سیستان را شکسته بود)

به شیشه ی غبار گرفته ی قاب ؟

به مدال رنگ و رو رفته ی گوشه راست قاب ؟

به خود قاب خاتم اصل اصفهان؟

(با رگه هایی از عاج فیل و طلای 20 عیار)

در ازدحام این همه سوژه ی فاخر

مردمک هایش ناگهان حرکت کرد

از روی صورت پدر پرید

روی بار تریاک

بعد روی مدال

بعد روی قاب خاتم

روزنامه را فرود آورد

و خرمگس چرخ زنان بر زمین افتاد.